Programma

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken

Honkballers houden tegen Cuba lang uitzicht op een verrassing

Zelfs met vier debutanten in de line-up hield het Nederlands honkbalteam gisteren op de openingsavond van het twaalfde World Port Tournament lange tijd gelijke tred met de Cubaanse toernooifavoriet. In het Neptunus Familiestadion liep Rafael Valdez in de derde inning het – naar later bleek – enige punt van de wedstrijd binnen (0-1). En hoewel Nederland in de resterende zeven slagbeurten niet echt veel kansen kreeg, was het minstens één keer heel dicht bij de gelijkmaker, en wie weet zelfs wel méér.

In de zesde slagbeurt – Oranje had tot op dat moment nog niet één hit ontfutseld aan de Cubaanse starter Miguel Gonzalez – gaf Eugène Kingsale met één man uit het sein tot de aanval. Zijn stootslag/honkslag bracht hem op het eerste honk, waarna Raily Legito werd uitgevangen. Twee nullen dus. Met Sidney de Jong op komst leek het de Cubaanse pitchercoach Rafael Muñoz raadzaam zijn werper en catcher even wat tips in te fluisteren. De Cubanen hebben groot respect voor de slagman De Jong, zeker sinds de World Baseball Classic van begin dit jaar waarop hij op cruciale momenten een paar belangrijke honkslagen produceerde. Extra waakzaamheid dus aan Cubaanse kant, maar dat weerhield de Amsterdammer er niet van de bal heel ver weg te slaan. Zó ver zelfs, dat het ronde ding met één stuit over de boarding in het rechtsveld dreigde te verdwijnen. Een vlaggenmast voorkwam dat.

‘Daar was ik niet blij mee’, vertelde De Jong naderhand. ‘Ik had liever gezien dat de bal via de boarding terug in het veld was gesprongen. Dan was-ie bespeelbaar gebleven en had Kingsale op zeker gelijkgemaakt.’ Nu trad een van de zogeheten ‘groundrules’ in werking en mocht Kingsale van het eerste honk niet meer dan twee kussens opschuiven. De ‘groundrule double’ bracht Sidney zelf op het tweede honk. Bryan Engelhardt, toch een geduchte slagman, slaagde er vervolgens niet in zijn ploeggenoten over de thuisplaat te loodsen. Hij was de derde nul.

Een inning later bereikte debutant Jeffrey Arends het derde honk en probeerde bondscoach Rod Delmonico met het inbrengen van nóg twee ‘rookies’, Mark-Jan Moorman en de pas 17-jarige Nick Urbanus, een beslissing te forceren. Dat lukte niet, al deed Urbanus een verdienstelijke poging die eindigde in de huizenhoge handschoen van korte stop Yolbis Borroto. In de laatste Nederlandse slagbeurt treurde Delmonico om de meer-geluk-dan-wijsheidactie waarmee eerste honkman Ariel Borrero een line-drive van Bryan Engelhardt neutraliseerde en in één moeite door pinchrunner Martijn Meeuwis (voor Sidney de Jong) elimineerde. ‘Als die bal de hoek in was gegaan, had Martijn gescoord’, wist de bondscoach heel zeker.

Met slechts vier hits hield de Nederlandse aanvalskracht niet over. Maar daar stond tegenover dat de verdediging en – niet te vergeten – de pitching van Diegomar Markwell boven alle lof was verheven. Het enige foutje van de wedstrijd kwam nota bene op naam van Markwell zelf, toen de ‘lefty’ van DOOR Neptunus in een ultieme poging te verhinderen dat Adonis Garcia na een stootslag het eerste honk bereikte, de bal langs Jeffrey Arends smeet. Voor het overige was er weinig aan te merken op het veldspel van Oranje. De twee debutanten in de basis, eerste honkman Arends (DOOR Neptunus) en tweede honkman Zair Koeiman (L & D Amsterdam), pasten zich moeiteloos aan. In de slotfase kregen zij gezelschap van nog twee nieuwelingen, Mark-Jan Moorman (Konica Minolta Pioniers) en Nick Urbanus (L & D Amsterrdam). Geen van hen kwam tot een honkslag. Zo blijft er altijd nog wel iets te wensen over.

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken

Oranje moet winnen om mee te blijven doen

Dat Taiwan in de zesde inning wegliep naar 5-0 had veel, zoniet alles te maken met de wisseling van de wacht op de heuvel bij het Nederlands team. David Bergman werd afgelost door Kevin Heijstek die zich een andere voorstelling zal hebben gemaakt van zijn debuut voor eigen publiek. Met twee man uit en volle honken moest de Neptuniaan de bal overdragen aan de na drie jaar afwezigheid in Oranje teruggekeerde Robin van Doornspeek. Maar de pitcher van Konica Minolta Pioniers slaagde er niet in de schade te beperken. Wang Shing Min veegde in één klap de honken schoon, 5-0.

Het Nederlands team vocht zich nog wel terug in de wedstrijd. Michael Duursma, Vince Rooi en Nick Urbanus verkleinden de achterstand tot 5-3. Maar nadat Van Doornspeek op de heuvel plaats had gemaakt voor Nick Veltkamp (Corendon Kinheim) en deze op zijn beurt voor Pim Walsma (L & D Amsterdam), zorgden de gretige Taiwanezen dat de marge van vijf punten snel weer werd hersteld, 8-3. Verdedigend speelde het Nederlands team ondanks de ruime nederlaag foutloos. De gerin-ge diepte van de werperstaf daarentegen zal manager Rod Delmonico en zijn rechter-hand Jim Stoeckel zorgen baren, temeer daar de alternatieven niet voor het oprapen liggen. Aan slag presteerden de mannen van wie je dat mag verwachten goed tot zeer goed (De Jong drie uit drie, Kingsale drie uit vijf en Engelhardt twee uit vijf), maar het rendement hield niet over. En dat was weer mede het gevolg van – zacht gezegd – overmoedig honk-lopen. Een vervelende afloop kende het duel vooral voor Michael Duursma. De korte stop raakte gebles-seerd aan zijn linkerenkel en moet de wedstrijd van vanavond tegen Japan overslaan.

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken

Verjongingskuur Oranje gaat gepaard met pijnscheuten

Op papier is het Nederlands honkbalteam ook na de derde nederlaag op rij (6-0 tegen Japan) nog altijd niet geheel kansloos voor een plaats in de finale van het twaalfde World Port Tournament. In de praktijk echter wordt het met de dag moeilijker in een goede afloop te blijven geloven. De resultaten zijn daar niet naar. Nederland is op het WPT nog de enige ploeg zonder overwinning. Maar wat erger is, het spel rechtvaardigt geen moment de gedachte aan een spectaculaire metamorfose. Oranje stelt teleur in Rotterdam en daar wordt niemand vrolijker van, manager Rod Delmonico al helemáál niet.

Het Nederlands team zit in een ombouwfase. Oudere spelers haakten de voorbije maanden af, zoals Dirk van ’t Klooster en Percy Isenia, of halen in de ogen van de Amerikaanse coach het vereiste niveau niet meer. Het is de hoogste tijd voor verjonging en daarmee hebben Delmonico en zijn landgenoot en pitchercoach Jim Stoeckel dan ook een ambitieus begin gemaakt. Een derde van de 25 mansselectie op het WPT bestaat uit ‘rookies’ en daar zijn er twee bij – Nick Urbanus (17) en Jim Ploeger (18) – die zelfs nog onder de zuurballenwet vallen.

Van hen en ook van de andere nieuwelingen mag je hooguit hopen, niet verwachten, dat zij de boel wel even op sleeptouw zullen nemen. Het Amerikaanse coachkoppel had erop gerekend dat de oudere spelers in het team hun verantwoordelijkheid zouden nemen en de jonge jongens in alle rust hun plaats laten vinden binnen het team. Sommigen doen dat ook en over hen (Raily Legito, Diegomar Markwell, Sidney de Jong, Eugène Kingsale) dan ook geen kwaad woord van Delmonico. Anderen verzaken tot dusver onmiskenbaar tijdens dit toernooi. Zij kunnen rekenen op een pittig gesprek met de bondscoach.

Met Cuba op komst is alarmfase 1 afgekondigd. Het eerste duel met de meervoudig wereld- en Olympisch kampioen, op de openingsavond, bood voldoende aanknopingspunten voor een succesvol vervolg. Veel zal vanmiddag afhangen van de pitcher(s) en de verdediging, maar van de aanval mag zo onderhand ook wel wat vuurwerk worden verwacht. Gisteravond tegen de Japanse studenten bleef het bij een schamele drie hits, toevallig (of niet) alle drie van Neptunianen. In eigen stadion had Raily Legito er twee, waaronder een verre ‘double’, de derde kwam van de knuppel van Jeffrey Arends. Het was in zijn derde interland zijn allereerste honkslag en de Japanse pitcher Syogo Suenaga had er geen moeite mee de bal af te staan als souvenir voor de 22-jarige Rotterdammer die zich naar eigen zeggen ‘lekker’ voelt op het eerste honk.

Met Suenaga is een van de grootste kwelgeesten van Nederland genoemd. De andere is Yohei Yamamoto, de korte stop die de mooiste actie van de wedstrijd maakte (een prachtstop op een tik van Sidney de Jong, gevolgd door een feilloze aangooi vanuit de draai naar het eerste honk), maar bovendien geen enkel respect toonde voor de pitchers van Oranje. Zijn driehonkslag leidde in de vierde inning de ondergang van het thuisland in en op die vinnige uithaal liet Yamamoto nog drie hits volgen.

Vooraf aan de zesde slagbeurt van Nederland dansten cheerleaders in het Neptunus Familiestadion op de tonen van ‘Let me entertain you!’ Dat klonk niet alleen aanstekelijk, zo zag het er ook uit. De Nederlandse spelers lieten zich er helaas niet door inspireren. In het slagperk al helemaal niet, in het veld slechts een enkele keer. Hoogtepunt vormde de aangooi van Bryan Engelhardt vanuit het diepe linksveld waarmee hij Masashi Miyazaki op de thuisplaat uitschakelde. En ook de stop van Raily Legito in de vierde inning mocht er zijn. Hij kon weliswaar de 0-1 van Yamamoto niet meer verhinderen, maar maakte met hulp van Jeffrey Arends wel de nul op het eerste honk.

Legito verving Duursma (enkelblessure) als korte stop, Vince Rooi bewaakte het derde honk en Nick Urbanus speelde met zijn 17 jaar en 97 dagen op ‘twee’ alsof hij daar al jaren stond. Bas de Jong maakte zijn opwachting als aangewezen slagman. In de zevende inning beleefden de liefhebbers voorts het eerste optreden van de net 18-jarige Jim Ploeger op de heuvel bij Oranje. Dat ging hem zeker niet slecht af. Toch liepen de Japanners tijdens zijn ‘bewind’ en dat van Michiel van Kampen vlot weg naar 0-6. Na twee uur en tien minuten kwam er een einde aan een pijnlijk avondje voor het honkbal in Nederland.

Japan revancheert zich op Taiwan

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken

Het was zeker geen ‘Taiwan-avondje’gisteren. Vanaf het moment dat de catcher een bal naar het tweede honk gooide waar niemand in het Taiwanese veld op rekende, ging het mis. Het werd, al met al, een wedstrijd voor de Taiwanezen om snel te vergeten.

In de tweede inning gooide de catcher naar twee, waarschijnlijk in de veronderstelling dat de honkloper een steelpoging ondernam, terwijl er in werkelijkheid net een vier wijd was gegooid en de loper op het eerste honk simpelweg een honkje opschoof. De bal schoot door naar het buitenveld en de honkloper kreeg er nog een gratis honk bij. Ken Su, de vertaler van het Taiwanese team, denkt achteraf dat dat hét moment was waarop de wedstrijd voor Taiwan kantelde.

Vijfde homerun

Japan opent in die tweede inning de score met de vijfde homerun van het toernooi die van de knuppel van aangewezen slagman Kyohei Kondoh komt. De pitcher van Taiwan lijkt zich dan snel te herstellen, met twee nullen op rij, maar als de derde nul uitblijft, weet Japan nog twee keer te scoren. Mede door die merkwaardige ‘throw’ op het tweede honk.

Een inning later al krijgt Taiwan, met het tweede en het derde honk bezet, de kans om wat terug te doen, maar Taiwan benut de kans niet. De wedstrijd kabbelt dan een beetje voort. Japan sprokkelt hier en daar nog wat puntjes en dat leidt ertoe dat zelfs het Taiwaneze publiek er een beetje stil van wordt. Japan loopt uit naar een 6-0 voorsprong en de laatste kans om nog iets aan de achterstand te doen, wordt benut door midvelder Chih-Hao Chang. Hij opent in de gelijkmakende negende inning met een klinkende driehonkslag, maar er is een doorgeschoten bal voor nodig om hem ook over de thuisplaat te loodsen. Het zegt genoeg over de aanvalskracht van Taiwan van gisteravond.

Loopwerk

Net zoals één blik op het veld na afloop ook veelzeggend was. De Japanners houden een korte nabespreking, vanzelfsprekend met het inmiddels bekende ‘coaches pet op, spelers pet af’-ritueel, terwijl de coach van Taiwan pionnen in het linksveld legt. De spelers mogen nog wat loopwerk doen. De vier coaches staan met de armen over elkaar en in groepjes van drie snellen de spelers over het veld. Ze trekken een sprint van zo’n zestig meter en doen dat een keer of vijf.

Zowel Japan als Taiwan hebben de boel nu mooi verdeeld, allebei vier uit vier (oftewel: twee gewonnen, twee verloren) en dat is toch iets waar wij als Nederlanders op dit moment jaloers op kunnen zijn.

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken

Het ‘nieuwe’ Oranje groeit langzaam maar zeker naar een hechte eenheid.

Eindelijk deed het internet het dan toch in het spelershotel en manager Rod Delmonico maakte van de gelegenheid gebruik om uit zijn persoonlijk archief een oneliner op te diepen die hij, uitgeprint in een fors lettertype, in de dug-out ophing. ‘Good players inspire themselves,’ stond er, ‘great players inspire others.’ De peptalk was niet aan dovemansoren gericht. Met pitcher Diegomar Markwell in de hoofdrol, deden de honkballers van het Nederlands team wat er van hen werd verwacht op het twaalfde World Port Tournament. Tegen Taiwan werd revanche genomen voor de 8-3 nederlaag eerder in het toernooi. De zege was even knap als krap: 2-1. Geïnspireerd door het sterke heuveloptreden van de ‘lefty’ van DOOR Neptunus leverde de gehele Nederlandse ploeg vakwerk af. En al bleef de productie dan duidelijk achter bij de hitparade van het duel met Japan van maandagavond, deze keer blonk de aanval vooral uit in effectiviteit. Vijf hits, twee punten – het is wel eens minder geweest.

Het Nederlands team, met zoveel nieuwe gezichten op strategische posities, groeit langzaam maar zeker naar een hechte eenheid. Kort voor de wedstrijd tegen Taiwan bleek dat de benjamin van de ploeg, tweedehonkman Nick Urbanus (17), toch niet fit genoeg was om te spelen. Clubgenoot Zair Koeiman, niet veel ouder en ook een ‘rookie’, nam zijn plaats in en werd zo goed gesteund door zijn collega-binnenvelders, dat het gemis van Urbanus amper werd gevoeld. Een mooi moment ook en tekenend voor het saamhorigheidsgevoel binnen de Oranjeselectie was de vastberadenheid waarmee catcher Sidney de Jong, oudgediende onderhand, de bal opeiste waarmee het ‘jonkie’ Koeiman zijn allereerste honkslag in het Nederlands team had geslagen.

Dat gebeurde in de vijfde inning. Nederland leidde vanaf de eerste slagbeurt dankzij het ervaren koppel Raily Legito-Eugène Kingsale. De laatste opende met een honkslag, werd eerst een station verder gebracht door een opofferingsstootslag van Michael Duursma en haalde vervolgens de thuisplaat door toedoen van ‘Smiley’ Legito, 1-0. Vier slagbeurten later liet Zair Koeiman pas de derde Nederlandse hit noteren, zijn allereerste dus als international. Het knappe daaraan was dat het talent van L & D Amsterdam tot en met de tiende (!) pitch van de Taiwanees Huang Chih-Lung scherp genoeg bleef om de bal onstuitbaar langs de velders te jagen. Kingsale volgde met een honkslag, waarna de routinier met een steelpoging werper en infield van Taiwan zodanig in verwarring bracht, dat Koeiman stiekemweg de 2-0 kon binnenlopen.

Menig fraai staaltje veldwerk, prachtige dubbelspelen en een paar prima pick-offs zorgden ervoor dat de tweede Nederlandse zege op rij steeds dichterbij kwam. En ook toen Diegomar Markwell na een tweehonkslag van Lin Chih-Hsiang zijn plaats moest afstaan aan Nick Stuifbergen, leek er geen vuiltje aan de lucht. Totdat Koeiman het enige foutje van de avond maakte en de vervanger van Wu Chung-Chun, pinchrunner Lin Ken-Wei, twee nullen later op een honkslag van Wang Hsin-Min de achterstand halveerde, 2-1.

Stuifbergen, die vooral indruk had gemaakt door de manier waarop hij de nummer vijf in de slagvolgorde, Chang Chih-Hao, op de tiende bal van diens ‘at bat’ uitschakelde, gaf het stokje over aan Berry van Driel. Die kreeg prompt een pinchhitter voorgezet, ene Kuo Ming-Jen. ‘Dat wordt een pop-up, let maar op’, voorspelde Neptunus-clubgenoot Kevin Heijstek. En inderdaad, de Taiwanees tilde de bal weliswaar hard, maar recht in de handschoen van verrevelder Bas de Jong. Einde wedstrijd.

Einde gelukkig nog niet voor de kansen van Oranje op het bereiken van de finale. Vanavond Japan (met David Bergman), vrijdag Cuba en zaterdag opnieuw Taiwan. Het worden nog spannende dagen.

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken

Puertoricaanse taferelen gisteravond na de formidabele uithaal waarmee Sidney de Jong het Nederlands honkbalteam op de valreep voorbij Japan hengstte. Eugène Kingsale had nauwelijks de thuisplaat bereikt of zijn uitgelaten teamgenoten stortten zich nabij het tweede honk massaal op de Amsterdammer, wiens tweehonkslag de nauwelijks nog ver-wachte 4-3 overwinning had gebracht. Het waren beelden die herinnerden aan de euforie na de twee sensationele zeges op de grootverdieners uit de Dominicaanse Republiek tijdens de World Baseball Classic, in maart van dit jaar in Puerto Rico. De setting en de temperatuur waren heel anders, de namen van de meeste hoofdrolspelers ook, maar de ontlading was er niet minder om. Oranje ging uit zijn dak.

Vergeten was de misère uit de zevende inning, waarin alles misging wat er maar mis kon gaan. Een fout van Raily Legito op het derde honk, het scorebord dat de geest gaf en een werperswissel die faliekant verkeerd uitpakte. Van 1-1 werd het in één klap 1-3. Opeens was de finale van het World Port Tournament voor Oranje verder weg dan ooit.

Toen een onmiddellijk antwoord uitbleef, zakte menigeen op de tribune de moed al in de schoenen. Niet de spelers echter. Zij tankten vertrouwen uit de 2-3 van Raily Legito op de eerste honkslag van Bas de Jong deze avond. ‘Smiley’ had eerder – in de zesde inning – ook al voor 1-1 getekend na een uitputtende vallen-en-opstaansprint over de honken.

Michiel van Kampen had inmiddels het werpen overgenomen van de pas 18-jarige Jim Ploeger die kennelijk zoveel vertrouwen geniet van de coaches, dat hij bij twee man uit in de zevende inning naar de heuvel werd geroepen om de uitstekend gestarte David Bergman af te lossen. Het was al de derde keer in dit toernooi dat Ploeger zijn aanleg mocht bewijzen op dit niveau dat hem als eersteklasser volkomen vreemd is. De lefty kreeg prompt een eveneens linkshandige pinchhitter voorgeschoteld (Ken Hinomoto) en die kende vervolgens geen genade met het ‘broekie’ uit Almere.

Het pleit voor Ploegers karakter dat hij de schrik snel te boven was en nog voordat hij werd bedankt voor zijn diensten een tegenstander met drie slag aan de kant zette. Dat Van Kampen zich daarna tot winnaar mocht laten uitroe-pen, zal hijzelf misschien ook niet een, twee, drie hebben voorzien. Het was eerst en vooral te danken aan Martijn Meeuwis die met zijn derde honkslag van de avond het sein gaf voor een venijnig slotoffensief. Meeuwis zelf haalde het tweede honk niet, daarvoor miste de stootslag van invaller Nick Urbanus teveel finesse. De jongste Oranjeklant bereikte het kussen wel en het was Vince Rooi die met zijn allereerste hit van het toernooi (in zeventien beurten!) tenminste een verlenging veiligstelde. Urbanus scoorde, 3-3.

Met Rooi op het tweede en Kingsale op het derde honk en pas één man uit zag het er opeens een stuk florissanter uit voor de thuisploeg, al zou het niet de eerste keer zijn op dit WPT dat een buitenkans als deze onbenut werd gelaten. Liefst elf lopers liet Oranje gisteren op de honken achter en dat zijn er altijd nog vier minder dan de vijftien (!) man die zondag tegen Cuba teleurgesteld het veld ruimden na weer vergeefs te hebben gewacht op de beslissende klap. Die kwam er nu gelukkig wel – van de knuppel van Sidney de Jong. En met Eugène Kingsale op twee keer vallen van de thuisplaat was de ‘come from behind’-triomf een feit, 4-3.

Vanavond wacht Cuba, dat al zeker is van een plaats in de eindstrijd. Kevin Heijstek start. Zaterdag tegen Taiwan krijgt Rob Cordemans het vertrouwen. Diegomar Markwell mag zich verheugen op de finale, zo die er komt. Maar wie twijfelt daar nog aan na de bewonderenswaardige inhaalrace van gisteravond?

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken

klik hier om de scorekaart van de wedstrijd te bekijken