Op Cordemans, hard op weg naar de 35, lijkt dit seizoen de aloude vergelijking met goede wijn van toepassing: hoe ouder, hoe beter. Bij de World Baseball Classic in het vroege voorjaar (maart) werd hij weliswaar niet als starter gebruikt, zoals al bijna zijn hele honkballeven, maar groeide hij desondanks uit tot uitblinker in de collectief prima presterende werperstaf. En ook bij zijn huidige club Sparta/Feyenoord staat de geboren Schiedammer vrijwel wekelijks garant voor een solide heuveloptreden en de twee punten.

Na de winst op Japan van maandagavond gaf Cordemans ruiterlijk toe in een confrontatie met de Cubanen nog de grootste uitdaging te zien voor zichzelf. Wie uit die opmerking de conclusie trok dat hij dan gisteravond wel de verdediging van het Nederlands team zou leiden in de derde ontmoeting met de eilandbewoners, die kwam bedrogen uit. Vanwege het belang van de wedstrijd tegen Taiwan werd de routinier gespaard voor vanavond. Voor hem persoonlijk betekent dat, dat hij in deze editie van het WPT de Cubaanse hitters alleen van afstand ziet. Mocht Oranje met hem op de heuvel inderdaad de eindstrijd bereiken, dan mag hij morgen toekijken hoe Diegomar Markwell het ervanaf brengt tegen Giorvis Duvergel en zijn neefjes.

Nadat afgelopen zondag Joey Eijpe (Mr. Cocker HCAW) aan het Cubaanse slaggeweld werd blootgesteld, viel gisteravond een andere ‘rookie’, Kevin Heijstek, die twijfelachtige eer te beurt. Drie innings lang hield de ‘eigen kweek’ van DOOR Neptunus moedig stand. Al werd hij zo nu en dan hard geraakt, na drie slagbeurten hield Nederland nog altijd gelijke tred met de Cubanen (1-1) en dat was in niet onbelangrijke mate te danken aan Heijstek.

In hun vierde slagbeurt echter kenden de worpen van de Rotterdammer geen geheimen meer voor de krachtpatsers en na drie slag-mensen en evenzoveel verre hits (waaronder ‘doubles’ van Ariel Borrero en Yoelvis Fiss) vond manager Rod Delmonico het welletjes en haalde hij Heijstek naar de kant. Bij een achterstand van 1-3 deed Pim Walsma zijn intrede en met hem, normaal gesproken succesvol ‘closer’ bij landskampioen L&D Amsterdam, hadden de volgelingen van de familie Castro al helemaal geen medelijden. Al met al verschenen er in deze beurt twaalf Cubanen in het slagperk en die schroefden de score op van 1-1 via 1-3 naar 1-8.

Voor Delmonico was dat het sein enkele oudere spelers rust te gunnen. Michael Duursma, al het hele toernooi geplaagd door pijntjes, was de eerste, een inning later gevolgd door Eugène Kingsale, Raily Legito en Bryan Engelhardt. Het binnenveld veranderde totaal van gezicht. Jeffrey Arends kwam Mark-Jan Moorman vervangen op het eerste honk, Zair Koeiman nam ‘twee’ over van Nick Urbanus en die schoof op zijn beurt een plaatsje op naar ‘kort’. Derde honkman Vince Rooi completeerde het infield. Catcher Martijn Meeuwis bleef als enige waar hij was. De Neptuniaan bood Sidney de Jong de kans een avondje niet op zijn hurken te zitten. In plaats daarvan fungeerde De Jong als aangewezen slagman. Danny Rombley tenslotte vervulde de vacature - Kingsale in het buitenveld. Slaan wil op dit toernooi nog niet erg lukken bij de Kinheimer die daardoor meestal tot toekijken is gedoemd. Dat het zomaar opeens kan veranderen, bewees Vince Rooi in de achtste inning. Als openings-slagman en dus met helaas niemand op de honken promoveerde de ‘Piraat’ een pitch van Yadiel Pedroso tot homerun, 8-2. Het publiek in het kille Neptunus Familiestadion had er een warm applaus voor over.