In de eerste wedstrijd liep de stand gelijk op. Taiwan scoorde in de derde inning een punt door een fout van de pitcher van Cuba en ook het Cubaanse punt in de zesde inning kwam voort uit een veldfout. Een redelijk rustige wedstrijd zonder verre klappen, maar wel met sterk veldspel. Beide teams waren verdedigend prima en de innings wisselden elkaar snel af. Het bleef bij een gelijkspel en omdat de teams nog een wedstrijd voor de boeg hadden, was een verlenging uitgesloten.

De tweede wedstrijd was aanzienlijk spannender. Het leek wel of de teams de eerste wedstrijd als opwarmertje hadden gebruikt. In beide line-ups werd het een en ander veranderd en dat leek zijn vruchten af te werpen. Taiwan komt flink veel op de honken, maar dat kapt Cuba snel af. In de vijfde inning weten ze te scoren, waardoor ze voor de tweede keer beginnen met een voorsprong. Dan heeft Cuba de honken vol en met vier wijd van de pitcher krijgen ze een punt kado. Na een verre klap leidt Cuba ineens met 2-1.

Als een kat en muis spel gaat de wedstrijd door. Na het scoren van de een, maakt de ander in de inning erna weer gelijk. Na de gelijkmaker wordt de pitcher van Cuba na precies honderd ballen gewisseld. Maar Taiwan gaat door en scoort in diezelfde inning nog twee punten. De stand is nu 2-4 en het lijkt of Taiwan de winst op zak heeft.

Na een prachtige tweehonkslag van Erriel Sanchez brengt Cuba de stand weer gelijk, Sanchez is de laatste man die over de thuisplaat gaat. Hij brengt de definitieve stand op 5-4. Cuba blijft aan de leiding van het toernooi, maar is nu misschien niet meer zo onbereikbaar.