Vergeten was de misère uit de zevende inning, waarin alles misging wat er maar mis kon gaan. Een fout van Raily Legito op het derde honk, het scorebord dat de geest gaf en een werperswissel die faliekant verkeerd uitpakte. Van 1-1 werd het in één klap 1-3. Opeens was de finale van het World Port Tournament voor Oranje verder weg dan ooit.

Toen een onmiddellijk antwoord uitbleef, zakte menigeen op de tribune de moed al in de schoenen. Niet de spelers echter. Zij tankten vertrouwen uit de 2-3 van Raily Legito op de eerste honkslag van Bas de Jong deze avond. ‘Smiley’ had eerder – in de zesde inning – ook al voor 1-1 getekend na een uitputtende vallen-en-opstaansprint over de honken.

Michiel van Kampen had inmiddels het werpen overgenomen van de pas 18-jarige Jim Ploeger die kennelijk zoveel vertrouwen geniet van de coaches, dat hij bij twee man uit in de zevende inning naar de heuvel werd geroepen om de uitstekend gestarte David Bergman af te lossen. Het was al de derde keer in dit toernooi dat Ploeger zijn aanleg mocht bewijzen op dit niveau dat hem als eersteklasser volkomen vreemd is. De lefty kreeg prompt een eveneens linkshandige pinchhitter voorgeschoteld (Ken Hinomoto) en die kende vervolgens geen genade met het ‘broekie’ uit Almere.

Het pleit voor Ploegers karakter dat hij de schrik snel te boven was en nog voordat hij werd bedankt voor zijn diensten een tegenstander met drie slag aan de kant zette. Dat Van Kampen zich daarna tot winnaar mocht laten uitroe-pen, zal hijzelf misschien ook niet een, twee, drie hebben voorzien. Het was eerst en vooral te danken aan Martijn Meeuwis die met zijn derde honkslag van de avond het sein gaf voor een venijnig slotoffensief. Meeuwis zelf haalde het tweede honk niet, daarvoor miste de stootslag van invaller Nick Urbanus teveel finesse. De jongste Oranjeklant bereikte het kussen wel en het was Vince Rooi die met zijn allereerste hit van het toernooi (in zeventien beurten!) tenminste een verlenging veiligstelde. Urbanus scoorde, 3-3.

Met Rooi op het tweede en Kingsale op het derde honk en pas één man uit zag het er opeens een stuk florissanter uit voor de thuisploeg, al zou het niet de eerste keer zijn op dit WPT dat een buitenkans als deze onbenut werd gelaten. Liefst elf lopers liet Oranje gisteren op de honken achter en dat zijn er altijd nog vier minder dan de vijftien (!) man die zondag tegen Cuba teleurgesteld het veld ruimden na weer vergeefs te hebben gewacht op de beslissende klap. Die kwam er nu gelukkig wel – van de knuppel van Sidney de Jong. En met Eugène Kingsale op twee keer vallen van de thuisplaat was de ‘come from behind’-triomf een feit, 4-3.

Vanavond wacht Cuba, dat al zeker is van een plaats in de eindstrijd. Kevin Heijstek start. Zaterdag tegen Taiwan krijgt Rob Cordemans het vertrouwen. Diegomar Markwell mag zich verheugen op de finale, zo die er komt. Maar wie twijfelt daar nog aan na de bewonderenswaardige inhaalrace van gisteravond?