Gisteren zaten er links van mij twee volwassen mannen. De ene was duidelijk al jaren betrokken bij het spel. De ander iemand die een ervaring rijker weer naar huis zou gaan. Vanaf de allereerste bal werd ‘ons’ spel tot in detail uitgelegd.

Rechts van mij een vader met zijn zoon. Ook zij namen de regels door, alleen op een wat ander niveau. Kreten als ‘ infield fly’, ‘schijn’ en ‘ timeplay’ vlogen me om de oren. Tijdens de wedstrijd moet ik steeds vaker glimlachen. De man links van mij heeft het zwaar te verduren. Elke inning opnieuw krijgt hij een nieuwe uitzondering op de regels uitgelegd. Hij knikt steeds begrijpend, maar het zou me verbazen als hij alles gesnapt heeft. Totdat ... de nieuweling in de zesde inning een blik werpt op het scorebord en zich begint te verdiepen in de statistieken die daar verschijnen. Na een nieuwe woordenstroom van zijn buurman, roept hij spontaan: “Wat heeft dit spel veel in zich.” Ik zeg niks, wil het bijna uitschreeuwen, maar kan me beperken tot een zacht: “Alles!”

De bezoeker